မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကို သိေစခ်င္ၿပီး သက္ဆိုင္သူအားလံုးကို ေမးခ်င္ပါသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဗဟန္းၿမိဳ႔နယ္မွာရွိတဲ့ နာမည္ၾကီးအထူးကု ေဆးရုံၾကီးတစ္ခုရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ ဒီေဆးရုံမွာ လူနာေတြကို ေရာဂါကုသေပးေနတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်လိုက္ေတြ႔ၿပီေမးရမွာ...။ အဆင္မေျပတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ သိခ်င္လြန္းတဲ့ အခ်က္ေတြကို ဒီကေနဘဲေမးလိုက္ရတာပါ။ ဒီေဆးရုံရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ အထူးကုသမားေတာ္ၾကီးမ်ား မိမိတို႔အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္ဆိုၿပီး ယံုၾကည္အားကိုးစြာနဲ႔ ကိုယ့္အသက္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို အပ္ထားတဲ့ လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ဘယ္လိုမ်ားသတ္မွတ္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားပါသလဲ? ကၽြန္မဘာလို႔ ဒီေမးခြန္းကို ေမးရသလဲဆိုရင္ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ သူယံုၾကည္အားကိုးစြာနဲ႔ သူ႔အသက္ကို အပ္ႏွံထားတဲ့ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္၊ ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ သူ႔အဆုတ္ကို ကုသေပးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္၊ ေသြးေရာဂါကုသမားေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအပ္လိုက္ရတဲ႔ ႏွလံုးအထူးကု သမားေတာ္ၾကီး ေလးေယာက္စလံုးရဲ႕ ဥပကၡာျပဳ လ်စ္လ်ဴရႈျခင္းကိုခံရၿပီး (၂၉.၁၁.၂၀၁၀) တနလာၤေန႔ ညေန(၄:၃၀) မွာ အဲ့ဒီေဆးရုံရဲ႕ (ICU) ဆိုတဲ့အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္မွာဘဲ အသက္ေပ်ာက္ခဲ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးတာ ဒီေန႔ဆိုရင္ တစ္လေက်ာ္ ရွိသြားေပမဲ႔ သူဆံုးခါနီး ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္နဲ႔ (၂၉)ရက္ေန႔ေတြမွာ.. ဒီေဆးရုံေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ခါးသီးစြာ ေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ႔ရတဲ႔ အေျခအေနနဲ႔အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ေျဖေဖ်ာက္ မရႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာ..။ သက္ဆိုင္သူ အားလံုးကို သိေစခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္မရူးမတတ္ သိခ်င္ေနတဲ႔အခ်က္က ကၽြန္မအမ်ိဳးသားဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္အခ်ိန္တိုတို အတြင္းမွာ လူ႔ေလာကၾကီးကေန ထြက္ခြာသြားခဲ႔တာလဲ ဆိုတာ သူမဆံုးခင္အခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာ... သူ႔ကို ကုသေပးေနၾကတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးေတြထဲက တစ္ေယာက္ေလာက္ဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္လာခဲ႔ၿပီး သူဟာဘာေၾကာင့္ ကုလို႔မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကို ေျပာေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ အေနနဲ႔ နည္းနည္းေလးေတာ့ ေျဖသိမ္႔ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခုကၽြန္မအမ်ိဳးသားဆံုးခါနီးမွာ ေဆးရုံျပန္တက္ရတာ ဒုတိယအၾကိမ္ပါ၊ ပထမအၾကိမ္က ေအာက္တိုဘာလ (၂၃) ရက္ကေန ႏို၀င္ဘာလ (၁၁) ရက္ေန႔ထိ ရက္ႏွစ္ဆယ္တိတိ ၾကာခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဒီအေတာအတြင္းမွာ သူ႔တို႔ကုသေပးေနတဲ့ သမားေတာ္ၾကီးသံုးေယာက္ပါ ၊အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္ ... ရင္ေခါင္းပိုင္းဆိုင္ရာ အမ်ိဳးသမီးသမားေတာ္နဲ႔ ေသြးအထူးကုသမားေတာ္ၾကီးေတြပါ ၊ ကၽြန္မ အမ်ိဳးသားမွာ ေသြးေလးဘက္နာေရာဂါ ရွိတဲ့အတြက္ အဆစ္အျမစ္သမားေတာ္နဲ႔ ကုသေနတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အခုေဆးရုံတတ္ရမဲ႔ အေျခအေနေၾကာင့္ သူနဲ႔သြားျပတဲ႔ အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ေတြဘက္က ကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ ေဆးရုံကအစ ကိုယ္ကုခ်င္တဲ့သမားေတာ္အထိ ဘာတစ္ခုမွ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီေဆးရုံမွာ မတင္ခ်င္လို႔ တျခားေဆးရုံမွာ တင္ဖို႔ေျပာေပမဲ႔ အဆစ္အျမစ္ သမားေတာ္က လက္မခံလို႔ သူတို႔တင္ခိုင္းတဲ့ ေဆးရုံမွာဘဲတင္ခဲ့ရၿပီး... သူတို႔ေဆးရုံမွာရွိတဲ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ခ်ိတ္ေပးတဲ့ သမားေတာ္ေတြနဲ႔သာ ကုခဲ႔ရတာပါ။ ကၽြန္မတို႔မွာ ကိုယ့္လူနာဘာျဖစ္မွန္း မသိရဘဲ..။ အဆုတ္သမားေတာ္နဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ ေရာက္လာမွ အဆုတ္နဲ႔ေသြးထဲမွာ ျပႆနာရွိမွန္း သိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လူနာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ေတြဆိုၿပီ အရမ္းကိုယံုၾကည္အားကိုးခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ေဆးရုံမွာ ရက္ႏွစ္ဆယ္ၾကာၿပီး ႏို၀င္ဘာလ (၁၁) ရက္ေန႔မွာေတာ့ ဆရာ၀န္သံုးေယာက္စလံုးက လူနာသက္အႏၱာရယ္ မရွိေတာ့လို႔ ေဆးရုံက ဆင္းခြင့္ျပဳလိုက္တာကို ယံုၾကည္မိၿပီး လူနာကို အိမ္ျပန္ေခၚခဲ့မိတာ... ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အမွားလားလို႔ ေျဖမရႏိုင္ေအာင္ ေနာင္တရေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္မ်ိဳးၾကံဳရမွာစိုးလို႔ လူနာကိုေဆးရုံက မဆင္းေစခ်င္ေသးလို႔ လူနာရဲ႔ အဆုတ္ထဲမွာ တီဘီျဖစ္ေနလို႔ တီဘီေဆးကို ေျခာက္လေသာက္ရမယ္ဆိုၿပီး ကုသေပးေနတဲ့ ရင္ေခါင္းသမားေတာ္ထံကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ဖုန္းဆက္ၿပီး လူနာကိုေဆးရုံမွာ ပိုစိတ္ခ်ရတဲ့အခ်ိန္ထိ ထားခ်င္လို႔ လူနာေဆးရုံက မဆင္းႏိုင္ေအာင္ ေျပာေပးဖို႔ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ေျပာခဲ့တဲ႔ လူနာရွင္ကၽြန္မရဲ႔ စကားကို လံုး၀လစ္လ်ဴရႈၿပီး လူနာကိုေဆးရုံက ဆင္းေစခဲ့ပါတယ္။

ေရွ႕ရက္က ေျပာခဲ့တဲ့ သမားေတာ္သံုးေယာက္စလံုးရဲ႔ အသက္အႏၱာရယ္ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စကာသာမွန္ခဲ့ရင္ လူနာဟာေဆးရုံေပၚမွာ.. ဒီထက္ပိုၿပီးစိတ္ခ်ရတဲ႔ အေျခအေနထိ ေနခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ အခုေလာက္ထိျမန္ျမန္ ကၽြန္မတို႔ကို စြန္႔ခြာသြားရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးမိၿပီး ကၽြန္မတေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ခံစားေနရတာဟာ ဘယ္သူေၾကာင့္ပါလဲ ? ေဆးရုံကဆင္းၿပီ ဆယ္႔ခုႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ၾကားထဲမွာ အဆုတ္ရဲ႕ အေျခအေနကို တခါမွ ျပန္မစစ္ေဆးတာဟာ လူနာရဲ႕ေရာဂါအေျခအေနက သိပ္ကိုစိတ္ခ်ရတဲ႔ အေနအထားမွာ ရွိေနၿပီလို႔ သတ္မွတ္ထားလို႔လား ? ဒါမွမဟုတ္ကိုယ္႔ရဲ႕ ကုသခ်က္ဟာ အရမ္း မွန္ကန္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ လြန္ကဲထားတာလား ? လူနာဟာတီဘီေရာဂါ အမွန္တကယ္ မဟုတ္ဘဲ တီဘီေဆးကိုေသာက္ေနရလို႔ အခုေလာက္ ျမန္ျမန္အေျခအေန ဆိုးရြားသြားတာလား? တီဘီပိုးမေတြ႔ေပမဲ႔ ေရြးစရာလမ္းမရွိလို႔ တီဘီေဆးကိုဘဲ ေသာက္ရမယ္လို႔ေျပာသြားတဲ႔ ဒီသမားေတာ္ရဲ႕ စကားကို ကၽြန္မအခုထိ ၾကားေယာင္ေနတုန္းပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လူနာကို ဒုတိယအၾကိမ္ သူမကိုယ္တိုင္ ေဆးရုံ ျပန္တတ္ခိုင္းခဲ့ေပးမဲ႔ လူနာအသက္ ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ထိတခ်က္မွ လွည့္မၾကည္႔ဘဲ... ပစ္ထားခဲ့တာဟာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ? ဘယ္သူမွာတာ၀န္ အရွိဆံုးလဲဆိုတာ သူမကိုယ္တိုင္လဲသိေနမွာပါ ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေမးခြန္းကိုေျဖဖို႔ သက္ဆိုင္ရာ သမားေတာ္မွာ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနလိမ္႔မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေဆးရုံကဆင္းၿပီ တစ္ပတ္အၾကာ (၁၈.၁၁.၂၀၁၀)ေန႔မွာ အဆစ္အျမစ္ သမားေတာ္နဲ႔ ေသြးသမားေတာ္တို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ အတြက္သြားျပန္ျပခဲ့ပါတယ္ ၊အဲ့ဒီအခ်ိန္ထိ သမားေတာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက လူနာမွာစိုးရိမ္ရတဲ႔ အေျခအေန ရွိတယ္လို႔ လံုး၀မေျပာခဲ႔ပါဘူး။

လူနာကလဲ အိမ္မွာ စိုးရိမ္ရေလာက္ေအာင္ ထူးျခားတဲ့ လကၡဏာမျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔လဲ သိပ္မစိုးရိမ္ခဲ့ပါဘူး ၊ ဒီလိုဆရာ၀န္ေတြကိုဘဲ ယံုၾကည္ ထားမိတာဟာလဲ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အမွားလားလို႔ ေတြးၿပီး ေျဖမရႏိုင္ေအာင္ ခံစားေနရပါတယ္။ ကၽြန္မအခု ေနာက္ဆံုး ေျပာျပခ်င္တာကေတာ့ လူနာေဆးရုံကဆင္းၿပီး (၁၇)ရက္အၾကာမွ အဆုတ္သမားေတာ္က ျပန္ျပဖို႔ခ်ိန္းတဲ့ ႏို၀င္ဘာလ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ကေန လူနာဆံုးတဲ႔ ႏို၀င္ဘာ (၂၉) ရက္ညေန (၄:၃၀) အခ်ိန္ထိ ခါးသီးစြာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြပါဘဲ ၊ (၂၈) ရက္ ေန႔လည္ (၁:၃၀) ေဆးရုံေရာက္မွ လူနာရဲ႕ အဆုတ္ကို ဓာတ္မွန္ျပန္ရုိက္ၿပီး အဆုတ္သမားေတာ္ကို ျပေတာ့မွ အဆုတ္ရဲ႕အေျခအေနက အရမ္းစိုးရိမ္ရလို႔ ေဆးရုံျပန္တင္ခိုင္းပါတယ္။ ႏွလံုးအေျခအေနလဲ မေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး ႏွလံုးအထူးကု သမားေတာ္ကို လာၾကည့္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဟာ ကၽြန္မတို႔ အေရးေပၚခန္းမွာဘဲ ရွိေနေသးတာပါ ၊ ညေန (၅:၀၀) ေလာက္မွ ေလးထပ္မွာ အထူးခန္းရလို႔ လူနာကို အခန္းထဲ ေရႊ႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခန္းမွာ လူနာဟာ (၁၈:၀၀) နာရီေလာက္ ေနခဲ့ရေပမဲ့ ႏွလံုးသမားေတာ္ အပါအ၀င္ကၽြန္မတို႔ လူနာကို ကုေပးဖို႔ယံုၾကည္ အားကိုးစြာ အပ္ႏွံထားတဲ႔ သမားေတာ္ေလးေယာက္စလံုး အရိပ္ေတာင္မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ On Call ေခၚေပးခိုင္းလဲ တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာၾကပါဘူး၊ လူနာဟာ တညလံုး မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္ေနတာကို ဘာျဖစ္လို႔ဒီလို ျဖစ္ေနတာလဲလို႔ လာၾကည့္တဲ႔ (MO)ေတြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္ေ၀ဒနာရွင္ေတြဟာ ဒီလိုဘဲ ျဖစ္တတ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကလဲ ဒီလိုမ်ိဳးတစ္ခါမွ မၾကံဳဘူးေတာ့ သူတို႔ေျပာတာကိုဘဲ ယံုၾကည္ေနခဲ့မိပါတယ္။ 

ေနာက္ဒီေဆးရုံက ေတာ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၿပီးေခၚေပးတဲ့ အသက္ေျခာက္ဆယ္ရွိ ေမွာ္ဘီမွာ ေနတဲ့အမ်ိဳးသား သူနာျပဳက မနက္ (၅:၀၀) မွာထၿပီး လူနာကို အတင္းထထိုင္ခိုင္း ေရပတ္ အတင္းတိုက္ေပး လူနာကိုအတင္း လႈပ္ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လူနာရွင္က တားတာလဲမရပါဘူး ၊ ဒီအခ်ိန္မွာ လူနာက စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာႏိုင္ေတာ့တဲ႔ အေျခအေနပါ။ ဒီအေျခအေနကို တစ္ညလံုးေတြ႔ျမင္ေနရက္နဲ႔ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ လုပ္ေနၿပီး ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို ဒီလိုပံုမ်ိဳး လုပ္သင့္ပါရဲဲ႕လား ? ဒီေဆးရုံရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြ ဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါ။

လူနာဟာ ေဆးရုံေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔ ႏို၀င္ဘာလ (၂၉) ရက္ မနက္ (၁၁:၀၀) နာရီ အေရာက္မွာ လူနာရဲ႕ အရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ႔ အေျခအေနေၾကာင့္ ဘယ္သမားေတာ္ကိုမွ အားကိုးေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဆိုတာသိလိုက္ရတဲ႔အတြက္ ဒီေဆးရုံရဲ႕ (ICU)လို႔ေခၚတဲ႔ အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္ကို ပို႔ၿပီး အဲ႔ဒီမွာရွိတဲ့ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္ရဲ႔ လက္ထဲကိုဘဲ ကိုယ့္လူနာကို အပ္လိုက္ရပါတယ္ ၊ (ICU) ေရာက္မွ အဲဒီက ဆရာ၀န္ေတြေျပာလို႔ ကိုယ့္လူနာဟာ တစ္ညလံုး မ်က္လံုးေၾကာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတာဟာ... သတိလစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရတာပါ ၊ လူနာဟာ တစ္ညလံုး သတိလစ္လိုက္ ျပန္လည္လာလိုက္.. ျဖစ္ေနတာပါ ၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးကို ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး ေဆးပညာေတြ သင္ယူခဲ႔တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ တကယ္ဘဲ မသိတာလား ? ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကိုဘာျဖစ္လို႔ အမွန္တိုင္း မေျပာေပးႏိုင္တာလဲ? (ICU) ေရာက္ေတာ့ လူနာကို တပ္ေပးထားတဲ႔ စက္တစ္လံုးက မမွန္ဘူးတဲ႔ ပ်က္ေနတာတဲ႔။ ဒါသူတို႔ ဆရာ၀န္အခ်င္းခ်င္း ေျပာလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၾကားၿပီး ေတာ္ေတာ္ကို တုန္လႈပ္သြားမိပါတယ္။ (ICU)ဆိုတာ လူနာေတြ အရမ္းစိုးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီး ေပးမွထားရတဲ႔ေနရာပါ။ ဒီလိုေနရာမွာ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္သင့္ပါရဲ႕လား ? လူနာဟာ (ICU) ေရာက္ၿပီး ငါးနာရီေက်ာ္ၾကာမွ အသက္ထြက္သြားတာပါ။ အဲဒ့ီ အခ်ိန္ထိ ဘယ္သမားေတာ္တစ္ေယာက္မွ ေရာက္မလာခဲ႔ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔မလာၾကတာလဲ ? လူနာဟာ ကုလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကို.. ၾကိဳသိေနခဲ႔ရင္ေတာင္ လူနာရွင္ေတြကို တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာျပၿပီး ႏွစ္သိမ့္ ေပးသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔က သမားေတာ္ေတြကို အခမဲ႔ ကုခိုင္းတာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ သက္ဆိုင္ရာ ေဆးရုံနဲ႔ သမားေတာ္ေတြ ေတာင္းသေလာက္ေပးၿပီး အားကိုးတၾကီးနဲ႔ ကိုယ့္လူနာကို အပ္ခဲ႔တာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား လူနာနဲ႔လူနာရွင္ေတြကို ဒီေလာက္ထိ မေထမဲ႔ျမင္ျပဳၿပီး လ်စ္လ်ဴရႈ ထားခဲ႔ၾကတာလဲ?

လူနာဟာ ကုမရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ကၽြန္မတို႔ လူနာရွင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပသင့္တာေပါ့ ။ အခု သမားေတာ္ေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ဟာ ကိုယ္ကုသေပးေနတဲ႔ လူနာတစ္ေယာက္ကို ပစ္ထားခဲ့တာ။ သိပ္ရက္စက္ရာ က်ေနတယ္လို႔မ်ား မေတြးမိဘူးလား? ကၽြန္မအခု ဒီကေန ေမးေနတာကို သက္ဆိုင္ရာ ေဆးရုံက တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ သမားေတာ္ေတြ သိၾကမွာပါ ၊ ကၽြန္မဒီကေန တင္ျပတာေတြက.. ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ထိခိုက္ နစ္နာေစလိုတဲ႔ ဆႏၵမရွိပါဘူး ၊ လူနာရွင္ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို သက္ဆိုင္သူေတြ သိေစခ်င္ရုံပါ။ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာက သမားေတာ္ၾကီးမ်ားအားလံုး မိမိတို႔ကို အားကိုးယံုၾကည္ၿပီး ကိုယ့္အသက္ကို အပ္ထားတဲ့လူနာေတြကို အခ်ိန္နည္းနည္းေပးၿပီ ဂရုစိုက္ အေလးထားေပးမယ္ဆိုရင္ လူနာေတြကိုယ္စား ကၽြန္မသမားေတာ္ၾကီး အားလံုးကို အၿမဲေက်းဇူးတင္ေနမိမွာပါ ။

ဒီႏိုင္ငံမွာရွိတဲ႔ အထူးကုေဆးရုံမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားနဲ႔ သမားေတာ္မ်ားအားလံုး လူနာနဲ႔ လူနာရွင္ေတြအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ထားေပးႏိုင္ၾကပါေစ။

ေပးပို႔သူအား ေက်းဇူးတင္ပါသည္...။