အျပည့္အစံု ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္ရယူႏိုင္ပါတယ္..။
http://www.mediafire.com/view/312vevnvktaxouk/General_Aung_San.pdf
ဒီမိုေဝယံ

ပညာစစ္ကိုရရန္ လြတ္လပ္စြာေတြးေတာ ေျပာဆို ေဆြးေႏြး လုပ္ကိုင္လိုေသာစိတ္ဓါတ္ကို ေမြးရန္လို၏။ အခ်က္ကို ပညာေရးကၽြမ္းက်င္သူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက Academic Freedom ပညာသင္ၾကားေရး လြပ္လပ္ခြင့္ဟု ေခၚေဝၚၾက၏။ ဤအခ်က္ကား ကမၻာ့ရာဇဝင္ကို တမ်ိဳးတမည္ ေျပာင္းလြဲေစသည့္ ရီေနဆြန္႔ႏွင့္ ရီေဖာ္ေမရွင္းေခၚ ေခတ္သစ္ဝါဒ၊ ေလာကဓါတ္ပညာ ျပန္႔ပြားရာ အေၾကာင္းရင္းတည္း။ ဤအခ်က္ကား ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ေဂါတမဘုရားသခင္ ေဟာၾကားေသာ ကာလာမသုတၱန္ သေဘာအရပင္တည္း။
အဲဒါက ကိုယ္က်င့္တရားရယ္၊ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးမႈ (Love of truth) ရယ္ ဒါပဲျဖစ္တယ္။
ဘယ္ေနရာမွာမဆို အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း ေျပာရဲရမယ္။ ေျပာခဲ့တဲ့ သတၱိလဲရွိ္ရမယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ခဏတျဖဳတ္လုပ္ရတဲ့ဟာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ အျမဲတမ္းလုပ္ရမယ္။ အျမဲတမ္းရွိေနတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ တခါတရံမွ အစည္းအေဝးလုပ္ျပီးေတာ့ စင္ျမင့္ေပၚက ေျပာတဲ့လူေတြကေျပာ၊ နားေထာင္တဲ့လူက နားေထာင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အျမဲတမ္းအားျဖင့္ တတိုင္းျပည္လံုးမွာရွိတဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ မိမိတို႔ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ၊ အက်ိဳးေတြကို ဆိုင္သလို ဖြဲ႔စည္းျပီးေတာ့ကာ မိမိတို႔ ျပႆနာေတြကို လုပ္ျပီးေတာ့ကာ ေျဖရွင္းရန္အတြက္ အျမဲတမ္းကိစၥ၊ ဒီေတာ့ကာ အားလံုးလူေတြရဲ႕ အက်ိဳးကိစၥ၊ လူေတြရဲ႕ ႏီုင္ငံေရး၊ ဒီေတာ့ အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုေတာ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အဖြဲ႔ေတြက ၾကည့္ျပီး ထိန္းထားမွသာ လူေတြလည္း အျမဲတမ္း ႏိုင္ငံေရးမွာ စိတ္ဝင္စားျပီးေတာ့ တတိုင္း တျပည္လံုးေပၚမွာရွိတဲ့ လူေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးသမား ျဖစ္လာေအာင္၊ ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဝင္စား လာေအာင္ ဒီလိုအဖြဲ႔ေတြရွိရမယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
(၂၃.၁.၁၉၄၆) ေရႊတိဂံုဘုရား အလယ္ပစၥယံ (ပထမ ျပည္လံုးကၽြတ္ ညီလာခံ)
ဘေလာ့ခ္ဂါ အလင္းဆက္
(၂၂.ၾသဂုတ္လ.၂၀၁၀)
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို တိုက္ျပီးလ်ွင္ – ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကို အိမ္တုိင္ယာေရာက္ ပို႕ေပးခဲ့ေသာ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ယခုကဲ့သုိ႕ ေသြးေအးေအးႏွင့္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းဆုိသည္မွာ ယံုၾကည္စရာပင္မရွိေခ်။ ကြ်ႏု္ပ္သည္ လြန္ေလျပီးေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေဆြမ်ိဳးဥာတိမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ အစိုးရကို လည္းေကာင္း ကရုဏာသက္ပါ၏။ ယခုျဖစ္ရသည္မွာ သာမညလူသတ္မႈ မဟုတ္ေခ်။ ဤအမႈ၏ေနာက္တြင္ ႏုိင္ငံေရးေလာဘေဇာ ရွိေနလိမ့္မည္။အာဇာနည္ဗိမာန္
ေၾသာ္ … အေဆာင္ေဆာင္ နန္းေတြ ၾကငွန္းေတြႏွင့္ေႏွာ
အေခါင္မျမန္းခင္က ေအာင္စာတမ္း ခ်ဳိ႕ေစဘို႔ ေအာင္ပန္းညႇဳိ႕ရရွာတဲ့
ေတာင္တမန္း တို႔ဗမာမွာ အေဟာင္းသံသရာ အငုတ္ေတြႏွင့္
ေအာင္ဆန္းတို႔ မသာမယာဟာ ၎ကံၾကမၼာ အလုပ္ေပထင့္
ေသာင္းျမန္ မရဏာ စမုတ္မွာေတာ့ ခ်ဳပ္သနဲ႔ ယင္းအလိုတြင္
ေဒါင္းလံပုဝါအုပ္ပါလို႔ က်ဳပ္ျဖင့္ သၿဂႋဳဟ္ခ်င္။

ေၾသာ္ … တပည့္အရင္းေတြမို႔ ကဝိမတင္းႏိုင္ဘုကြဲ႔၊
သတိကင္းကာ မ်က္ရည္က်က်ၿပီး၊
ခက္ကၿပီ လက္ဆည္မရႏိုင္ဘု၊
ေသာက ဘေလာင္ဆူေတာ့ ေတာင္ဇမၺဴ ပုဂံေခတ္ဆီက၊
ယေခါင္မူ ယမန္သနစ္ေတြေပါ့၊
ရန္အျဖစ္မကြဲ႔ မေႏွးသေနာ္ တေသာင္း ဒီဇမၺဴရမ္းေနၾက၊
က်န္ရစ္တဲ့ ေျမးေတာ္ အေလာင္းစည္သူရဲ႕ နန္းကိုျဖင့္၊
လူၾကမ္း ဓျပေတြ ၾကမ္းလာရမ္းလာတဲ့ အေရးတြင္မွ၊
ေဘးအေပါင္းၾကီးစြာ ေဝဒနာ အစံုနဲ႔၊
ေသြးေခ်ာင္းစီးကာ ေသရွာပံုရဲ့ျပင္၊
ေရႊျမန္မာဘံုမွာ အမင္းမင္း သမတေတြနဲ႔၊
သတင္းလွတဲ့ အင္းဝရာဇာအမြန္ သာလြန္မင္းကိုမွ၊
သားရင္း ရွင္တ႐ုပ္ကယ္က၊
ရွင္ဘုရင္လုပ္မယ္ အက်ယ္ဇယားတြင္ျဖင့္၊
ဒဝယ္သားေတြ ဗိုလ္ဝင္ခံလို႔မို႔၊
ဟိုအရင္ယမန္ နန္းေတာ္စီးစဥ္က၊
အပ်က္ႀကီးပ်က္ကာ အသက္ခႏၶာေတြဆံုးပံုနဲ႕၊
တထံုး ေနာက္တနဲမွာေတာ့၊
မင္းရဲရႏၲမိတ္ချမာမွာ ညီသနင္းေပေပါ့၊
ျပည္မင္းဂုဏ္ခံလို႔၊
မႈန္မႈန္ဆန္ဆန္ ပုန္ကန္တဲ႕ အတိုင္းရဲ့ျပင္၊
တလိုင္းနယ္ ေရြျပည္တခြင္မေတာ့၊
ဓမၼေစတီဘုရင္ လက္ထက္တုန္းဆီက၊
လက္႐ံုးရည္ တသိန္လွ်မ္းေပတဲ့၊
သမိန္ဘရမ္းဆိုသူ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုျဖင့္၊
မဟုတ္တ႐ုတ္ အေကာင္ ေတေလတေစၧကိုက္တာနဲ႕၊
ေၾသာ္…..ေဖြေဖြရွာရွာ မေက်စရာေပေပါ့ေႏွာ၊
မေရမရာ ေသရြာဆိုက္သလိုပါ့၊
အခိုက္အခါတူလို႔မို႔၊
ဆရာတမူ မၾကာမၾကာ လြမ္းရပါတဲ့၊
ဘမရာအဆူဆူ ၾကာၾကငွန္းေတြႏွင့္၊
ျမန္မာဇမၺဴ အညာမန္းတြင္ျဖင့္၊
ငါတလူ ငါသရမ္းေရာ့မဟဲ့လို႔
သာခန္း ပလႅင္ၫႊန္းၿပီး၊
ျမင္ကြန္းပိုင္ သူပုန္ထစဥ္က၊
ၾကံဳရသူ မသာေတာ္ႏွင့္၊
ပမာေသာ္ တူတယ္လို႔ႏိႈင္းမိတယ္၊
႐ိုင္းသနဲ႔ အတိတ္ယခင္လိုေနာ္ကြယ္၊
စကိုင္းတပဲ့ ဂိုဏ္းအဖြဲ႔ေတြနဲ႔၊
မႈိင္းရဲ့စိတ္ထင္။

မင္းစိတ္ မင္းမာန္ အၾကံအဖန္တင္းလိုက္ပံုက၊
အဂၤလိပ္ ယင္းဂ်ပန္ ႏွစ္တန္ရွင္းပါလို႕၊
ရန္ခပင္းကိုတဲ့ ေမာင္းကာႏွင္၊
ေဒါင္းျမန္မာတခြင္မွာျဖင့္ ယခင္သေဘာ၊
တေကာင္းရာဇဝင္ကိုတဲ့ ဆက္ခ်င္သေကာ။
နန္းၿမိဳ႕တည္ရန္၊
မွန္းလို႔ရည္ကာသန္တဲ့ ညီလာခံ ဗိုလ္႐ႈပြဲတြင္မွ၊
ထိုထိုလူခပဲကို မၾကည္ညိဳတဲ့၊
ဝသီအလို တေျဖးေျဖး႐ူးမဟဲ့လို႔၊
တေႏြးေႏြး မူးမူးၿပီး ေခြးဘီလူးလို အေကာင္မိုက္ေတြက၊
ေၾသာ္ ... အေမွာင္စ႐ိုက္ကယ္ႏွင့္၊
ေျပာင္ေျပာင္ဘဲ မိုက္မေပါ့လို႔၊
ေျပာင္ကိုက္သဟာမွာ ယာယီယၾတာအခ်ိန္နဲ႔ ဇာတာမွိန္လို႔မို႔၊
ဂဏာမၿငိမ္ တာဝတိန္ယြန္းၾကေပါ့၊
ေျဖမၾကည္ ေနရီေတာ့လြမ္းေစဘို႔၊
ျမန္မာ့ျပည္ေပၚကို ဓမၼစည္ေတာ္ရြမ္းခ်ိန္မို႔၊
အစြမ္းကုန္ သည္တခါျဖင့္၊
ျပည္ရြာ ညီညာဘို႔အလုပ္ေပေပါ့၊
သုႆန္ တံခြန္ေစာင္းရရွာတဲ့၊
႐ုပ္အက်န္ ခုနစ္ေလာင္းရယ္ႏွင့္၊
အလြန္ေကာင္းစြာ ကမၻာတည္မည့္၊
အာဇာနည္ဗိမာန္ ပုထိုးကိုျဖင့္၊
ပါရမီ အဓိ႒ာန္တမ်ိဳးရယ္ႏွင့္၊
ရွိခိုးကာ ဆရာကန္ေတာ့ခ်င္ရဲ႕၊

ျမန္မာမေတာ့ ပူစရာဘို႔၊
တဗ်ဴဟာ ေအာင္ခမန္းတြင္မွ၊
လူမသမာ အေမွာင္သန္းခ်ိန္မို႔၊
ေသာင္ကမ္းမို႔မို႔ဆီက၊
ေဖာင္နန္းကူးတို႔ႏွင့္ အေၾကဒဂုန္တည္းဟူေသာ ေရစုန္ေမ်ာေလရဲ႕၊
ေၾသာ္ … ေတာင္နန္း ေျမာက္နန္း အေဆာင္ေဆာင္ၾကငွွန္းနဲ႔၊
အေခါင္မျမန္းရခင္က ေအာင္ပန္းညႇဳိ႕ ရရွာတဲ့၊
ေအာင္ဆန္းတို႔ ေသပံုႏွေျမာ။ ။
(သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီေနရာ၊ ဒီေျမျပင္ကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္တဲ့ သေဘာနည္းနာ အရေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နယ္ေျမအျဖစ္ မသမုတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီမွာ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္းမ်ား (က်ဆံုးသူမ်ားေရာ အသက္ရွင္ေန သူမ်ားပါ)၊ အဲဒီသူရဲေကာင္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ႏံုနဲ႔လွတဲ့ အာဏာနဲ႔ ထပ္ျဖည့္ဖို႔၊ ႏႈတ္ယူဖို႔ မလိုေအာင္ ဒီေနရာကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ နယ္ေျမအျဖစ္ သမုတ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီမွာေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို ကမာၻက ၾကာရွည္ေလးျမင့္ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္မွာမဟုတ္ေပမဲ့ အဲဒီ သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ လုပ္ရပ္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ရွင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ တာ၀န္က ဒီမွာ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသူမ်ား ေရွ႕က စြမ္းစြမ္းတမံ လုပ္ျပသြားတဲ့ မၿပီးေသးတဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာ ဘ၀ကိုျမႇဳပ္ႏံွ လုပ္ကိုင္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေရွ႕မွာ ႀကီးမားျမင့္ျမတ္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြ ရွိပါတယ္။
အေမရိကန္သမၼတ လင္ကြန္းရဲ့ ကမာၻေက်ာ္ ဂက္တီးစဘက္မိန္႔ခြန္းမွ
ျမန္မာ့ လြပ္လပ္ေရးသမိုင္းကို မွတ္တန္းတင္ေရးသားသည္ရွိေသာ္ ၁၉၄၇-ခုနွစ္ဆန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ တစ္ဖြဲ႔သည္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကိစၥအေရးဆိုရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ၿဗိတိန္နိဳင္ငံ၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ခဲ့သည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ အဖြဲ႔နွင့္ ၿဗိတိသွ်နန္းရင္း၀န္ (၀န္ႀကီးခ်ဳပ္) မစၥတာအက္တလီဦးေဆာင္သည့္ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စာလွယ္အဖြဲ႔တို႔ ၁၉၄၇-ခုနွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔မွစ၍ လန္ဒန္ၿမိဳ႕႐ိွ ကမၻာေက်ာ္ လိပ္စာတစ္ခုျဖစ္ေသာ အမွတ္ ၁၀၊ ေဒါင္းနင္းလမ္း (No. 10, Downing Street)တြင္ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့သည္ကို လည္းေကာင္း ခ်န္လွပ္ထားလိုက္ပါက ၿပီးျပည့္စုံမည္ မဟုတ္ေခ်။
ထိုနွစ္ဆန္းက သမုိင္းတြင္က်န္ရစ္မည့္ ရက္စြဲတစ္ခုကား ၁၉၄၇ ခုနွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၂၇ရက္ေန႔ပင္ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမူကား ထိုေန႔တြင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ျမန္မာနိဳင္ငံအား တစ္နွစ္အတြင္း လုံး၀လြပ္လပ္ေရး ေပးပါေတာ့မည္ဟု အာမခံခ်က္ေပးသည့္ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ ကိုေအာင္ျမင္ေခ်ာေမာစြာ လက္မွတ္ေရးထိုး လိုက္ၾကေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
‘လုံး၀လြတ္လပ္ေရး’ ဆိုသည္မွာလည္း ျမန္မာျပည္မႏွင့္တကြ ေတာင္တန္းေဒသရွိ လူမ်ိဳးစုမ်ားေနထိုင္ရာေဒသ (ျပည္နယ္) မ်ား အပါအ၀င္ UNION ‘ယူနီယံ’ ေခၚ ‘ျပည္ေထာင္စု’ ပံုစံအျဖစ္ လြတ္လပ္ေရးေပးျခင္းကို ဆိုလိုေပသည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ၂၇-၁-၄၇ ေန႔တြင္ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီးေနာက္ ၁၉-၇-၄၇ ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နွင့္ တကြ အေပါင္းအပါ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား လုပ္ၾကံခံရ၍ က်ဆုံးသြားလင့္ကစား ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ ဦးေဆာင္မွဳျဖင့္ ေဆြးေႏြးေတာင္းဆိုရာမွ ရ႐ွိခဲ့ေသာ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’သည္ ပ်က္ျပယ္မသြားခဲ့ပါေခ်။ ၁၉၄၇-ခုနွစ္၊ ဇူလုိင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ ညပိုင္းမွာပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေနရာ ဆက္ခံရန္၊ တာ၀န္ဆက္လက္ယူရန္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက ဖဆပလအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဒုတိယဥကၠ႒ သခင္နဳ (ဦးနဳ)ကို ဖိတ္ေခၚခန္႔ထားၿပီးေနာက္ မၾကာမီ ဦးနဳ ကိုယ္တိုင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ ဖိတ္ေခၚခ်က္အရ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္၍ လြတ္လပ္ေရးအၿပီးသတ္ အစီအစဥ္အျဖစ္ ‘နဳ-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ကို လက္မွတ္ေရးထိုးနိဳင္ခဲ့ပါသည္။)
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ‘တစ္နွစ္အတြင္း လုံး၀လြတ္လပ္ေရးေပးပါမည္’ ဟု ၿဗိတိသွ် အစိုးရက အာမခံခ်က္ေပးခဲ့သည့္ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ အရ ျမန္မာနိဳင္ငံသည္ ၁၉၄၈-ခု၊ ဇန္န၀ါရီ ၄ ရက္ေန႔၊ နံနက္ ၄နာရီ မိနစ္၂၀ မွစ၍ ‘ျပည္ေထာင္စုသမၼတနိဳင္ငံ’ အျဖစ္ လြတ္လပ္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္နိဳင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ေသာေၾကာင့္ ယင္းသို႔ တကယ္လြတ္လပ္ေရးရခ်ိန္၌ သူ အသက္ထင္႐ွား မ႐ွိေတာ့လင့္ကစား သူ၏ဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္းမွဳေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ‘လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာ’ ဟု ဂုဏ္ျပဳတင္စား ေခၚေ၀ၚေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ယေန႔လူငယ္မ်ား အထူး သိ႐ွိမွတ္သားၾကေစခ်င္သည္ကား လြတ္လပ္ေရး အတြက္ ၂၇-၁-၄၇ ေန႔က လန္ဒန္ၿမိဳ႕တြင္ လက္မွတ္ေရးထိုး ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေနျဖင့္ အခက္အခဲမ႐ွိ လြယ္ကူေခ်ာေမာစြာ ခ်ဳပ္ဆိုနိဳင္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္ဟူေသာ အခ်က္ပင္တည္း။
ယင္းသို႔ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ စတင္အေရးဆိုေနဆဲမွာပင္ အေနွာက္အယွက္၊ အထစ္အေငါ့တစ္ခု ေပၚလာပါေတာ့သည္။
ယင္းကား ၿဗိတိသွ် အစိုးရထံသို႔ ျမန္မာနိဳင္ငံမွ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ေၾကးနန္းစာတြင္ ယခု လန္ဒန္ေရာက္ေနသူ ေအာင္ဆန္းသည္ ေတာင္တန္ေဒသ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားကို ကိုယ္စားမျပဳ၊ အထူးသျဖင့္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ကို ကိုယ္စားျပဳသူမဟုတ္၊ ျမန္မာျပည္မ၏ ကိုယ္စားလွယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း ပါ႐ွိလာၿပီး ေၾကးနန္းစာ၏ ေအာက္တြင္ ႐ွမ္းေစာ္ဘြားနွစ္ဦး၏ အမည္ ပါလာသည္။
ဤတြင္ ၿဗိတိသွ် အစိုးရက အဆိုပါ ေၾကနန္းစာကိုျပၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ‘မင္းေျပာသလုိ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳ အေရးဆိုပိုင္ခြင့္မ႐ွိ’ဟု ေျပာပါသည္။
ေၾကးနန္းစာေၾကာင့္ သခင္ျမစေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔၀င္မ်ား
႐ွမ္းေစာ္ဘြားနွစ္ဦးက ၿဗိတိသွ်အစိုရထံ ေၾကးနန္း႐ုိက္လိုက္ေၾကာင္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕႐ွိ ဖဆပလ႒ာနခ်ဳပ္မွ တာ၀န္႐ွိလူႀကီးမ်ားက ၾကားသိရေလရာ ခ်က္ခ်င္းပင္ တန္ျပန္လွဳပ္႐ွားမွဳတစ္ခုကို ျပဳလုပ္ၾကပါသည္။
႐ွမ္းျပည္နယ္ လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ဦးတင္ေအး (ေနာက္ပိုင္း နိဳင္ငံေတာ္ ေကာင္စီ၀င္)၊ ဦးထြန္းျမင့္ (ေတာင္ႀကီး) တို႔ႏွင့္တိုင္ပင္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား အေလးအနက္ ေထာက္ခံသည့္ လူထုစည္းေ၀းပြဲတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္ရန္ ဗိုလ္မွဳးေအာင္ (ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္)၊ ဗိုလ္ထြန္းလင္း (ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္) နွင့္ ဦးေဖခင္ (ေနာက္ပိုင္းသံအမတ္ႀကီး၊ အၿငိမ္းစား) တို႔အား ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သို႔ ေစလႊတ္လိုက္ပါသည္။
ဦးတင္ေအးနွင့္ ဦးထြန္းျမင့္ (ေတာင္ႀကီး) တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မွဳကို အႂကႊင္းမဲ့ လက္ခံ ယုံၾကည္သူမ်ားျဖစ္သည့္ျပင္ အလြန္တက္ႂကြေသာ လူငယ္မ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္သည့္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ သည္ ႐ွမ္းျပည္နယ္တြင္ အထူးၾသဇာေညာင္းၿပီး လူငယ္ထုအား စည္း႐ံုးသိမ္းသြင္းနိဳင္ခဲ့ပါ
ထုိေန႔မွာပင္ ဦးတင္ေအး၊ ဦးေဖခင္တို႔ အဖြဲ႔က ရန္ကုန္ ဖဆပလ ႒ာနခ်ဳပ္ႏွင့္ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ေရာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ထံသို႔ လူထုစည္းေ၀းပြဲႀကီး၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို အျမန္ေၾကးနန္း႐ိုက္ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ၾကသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း ၿဗိတိသွ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မစၥတာအက္တလီအား ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ထုတ္ျပလိုက္ေသာအခါ ‘ေအာင္ဆန္းသည္ ရွမ္းျပည္နယ္ကို ကုိယ္စားမျပဳ’ ဟူေသာ ေစာ္ဘြားနွစ္ဦး၏ ေၾကးနန္းသည္ အလုိအေလ်ာက္ ပ်က္ျပယ္သြားေလေတာ့သည္။
သို႔ႏွင့္ပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ၿဗိတိသွ် အစိုရတို႔ ညွိႏွိဳင္း ေဆြးေႏြးပြဲ ဆက္လက္က်င္းပနိဳင္ခဲ့ရာ ေနာက္ဆုံး၌ ၿဗိတိသွ်တို႔သည္ မတတ္သာေတာ့ဘဲ ျမန္မာနိဳင္ငံအား ‘ျပည္ေထာင္စု’ ပံုစံျဖင့္ လုံး၀လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ သေဘာတူေၾကာင္း အတည္ျပဳသည့္ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ ကို ၂၇-၁-၄၇ ေန႔တြင္ လက္မွတ္ေရးထိုး ခ်ဳပ္ဆိုလိုက္ရေတာ့သည္။
သို႔ရာတြင္ မစၥတာ အက္တလီဦးေဆာင္ေသာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ‘ခ်ာခ်ီ’ ဦးေဆာင္သည့္ ‘ကြန္ဆာေဗးတစ္’ ပါတီ၏ ဖိအားေပးမွဳေၾကာင့္ ‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ တြင္ မသိမသာ လွည့္ကြက္သဖြယ္ ‘၀ွက္ဖဲ’ တစ္ခု ထည့္သြင္းေရးသားထားေလသည္။ ယင္း ‘၀ွက္ဖဲ’ ကေတာ့ ဤသို႔ျဖစ္သည္။
‘ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္’ ၏ အပိုဒ္ ၃(ဂ) တြင္ -
‘ေတာင္တန္းေဒသ ျပည္နယ္မ်ားအတြက္မူ သက္ဆုိင္ရာ လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုယ္တုိင္က ျမန္မာျပည္မနွင့္အတူ လြတ္လပ္ေရး ရယူကာ ‘ယူနီယံ’ ေခၚ ျပည္ေထာင္စုပံုစံျဖင့္ ေနလုိေၾကာင္း အခုိင္အမာ စာခ်ဳပ္တစ္ခု လက္မွတ္ေရးထုိးေပးၾကရမည္’ ဟု ထည့္သြင္းထားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ဤကား ေတာင္တန္းေဒသမွ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ား ေနထုိင္ရာ ျပည္နယ္မ်ားနွင့္ ပတ္သက္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ‘စိန္ေခၚ’ လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း ယင္းစိန္ေခၚခ်က္ကို ရဲ၀ံစြာပင္ လက္ခံကာ ၁၉၄၇-ခုနွစ္၊ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔ အေရာက္ ရန္ကုန္သို႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ စုံညီအစည္းအေ၀းကို ႐ွမ္းျပည္နယ္ ပင္လုံၿမိဳ႕၌ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပရန္ စီစဥ္ထားၿပီးျဖစ္ရာ ၿဗိတိသွ်တို႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား အဆိုပါ ‘ပင္လုံအစည္းအေ၀း၌ လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ သေဘာတူ လက္ခံေၾကာင္းစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးေအာင္ တတ္နိဳင္လွ်င္ လုပ္ျပပါေလာ့’ ဟုစိန္ေခၚလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ၿဗိတိန္နိဳင္ငံေရာက္ေနခ်ိန္တြင္ ျမန္မာျပည္ရွိ ၿဗိတိသွ်အစိုရ ေတာင္တန္းေဒသ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႒ာနမွ ‘စတီဗင္ဆင္’ဆိုသူ ဦးေဆာင္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစမ်ားသည္ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေခါင္းေဆာင္မ်ားအား နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ေသြးခြဲေနခဲ့ၾကသည္။
‘ေအာင္ဆန္းတို႔ကို မယုံၾကနဲ႔၊ သူနဲ႔ေပါင္းရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဒုကၡေရာက္မွာပဲ၊ ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမွဳ ေအာက္မွာပဲေနမွ ခင္ဗ်ားတို႔သက္သာမယ္’ စသည္ျဖင့္ ေျခထုိးေသြးခြဲသလို တစ္ဖက္ကလည္း နိဳင္ငံျခားမွ အေကာင္းဆုံး အရက္ယမကာမ်ား၊ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ားျဖင့္ ျဖားေယာင္းစည္း႐ုံးမွဳေၾကာင့္ လူမ်ိဳးစုေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕သည္ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ထိုးသင့္၊ မထိုးသင့္ စဥ္းစားရာ၌ ေတြေ၀လ်က္ ႐ွိၾကသည္။
ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ လန္ဒန္ၿမိဳ႕၌ တစ္လလုံးလုံး အလြန္ပင္ပန္းစြာ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အနားယူ အပန္းေျဖရန္ပင္ စိတ္မကူးေတာ့ဘဲ ပင္လုံသို႔ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၈ ရက္ေန႔အေရာက္ ခရီးထြက္ခဲ့ပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ပင္လုံသို႔ေရာက္သြားခ်ိန္၌ အေျခအေနမွာ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔ က်င္းပမည့္ ပင္လုံညီလာခံႀကီးတြင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ား စည္းလုံးညီညြတ္စြာျဖင့္ လက္မွတ္ေရးထုိးၾကပါ့မလား ဟုစိုးရိမ္ဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ယင္းအေျခအေနကို ေကာင္းစြာသိၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မွဳကို အႂကြင္းမဲ့ယုံၾကည္ေထာက္ခံသူ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ ဆမားဒူ၀ါဆင္၀ါးေနာင္၊ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားႀကီး (အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္) ႏွင့္တကြ ႐ွမ္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔မွ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္ (ေတာင္ႀကီး)၊ အိုင္စီအက္စ္ ဦးတင္ထြဋ္၊ ဦးေဖခင္ စေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားက ပင္လုံေရာက္ ကိုယ္စာလွယ္မ်ားအား အလ်င္အျမန္ စည္း႐ုံးလွဳပ္ရွားမွဳျဖင့္ နွစ္နာရီ အတြင္း ကိုယ္စားလွယ္ေပါင္းစုံပါ၀င္ေသာ အစည္းအေ၀းတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္သြားပါေတာ့သည္။
ယင္းအစည္းအေ၀းသို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္တက္ေရာက္ၿ
ထိုေန႔ကား ၁၉၄၇-ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔ပင္ျဖစ္သည္။
တစ္နည္းအားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ (ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂) ျဖစ္ေပၚလာေစသည့္ ပင္လုံညီညြတ္ေရး စာခ်ဳပ္ႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ရန္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔ ညေနက်မွပင္ ေသခ်ာသြားခဲ့ပါသည္။
ထုိအခ်ိန္၌ ‘စတီဗင္ဆင္’ ဦးေဆာင္ေသာ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစအုပ္စု
တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင့္တကြ ကခ်င္ဒူ၀ါမ်ား၊ ရွမ္ျပည္နယ္မွ နယ္႐ွင္ေစာ္ဘြားမ်ားသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ နွလုံးသားအတြင္း အခိုင္အမာ ကိန္းေအာင္းေနသည့္ ‘ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္’ အေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိျမင္ သေဘာေပါက္သြားၾကၿပီ ျဖစ္ေလသည္။
ထို႔ေၾကာင္ပင္ ေနာက္တစ္ေန႔ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၂ ရက္ နံနက္ ၁၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အမွဳးျပဳေသာ ကိုယ္စာလွယ္ ၂၂ဦး တုိ႔သည္ သမိုင္း၀င္ ‘ပင္လုံညီညြတ္ေရး စာခ်ဳပ္ႀကီး’ ကို တစ္ေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဆက္တိုက္ လက္မွတ္ေရးထုိးလိုက္ၾကသည္။
ဤကား ၁၉၄၂-ခုနွစ္ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (ဘီအုိင္ေအ) ေခတ္မွစ၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အထူးႀကိဳးစာ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ တုိင္းရင္းသားစည္းလုံးညီညြတ္ေရး
တစ္နည္းအားျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ သူ၏ စည္း႐ုံးေရးစြမ္းရည္ျဖင့္ ‘ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာနိဳင္ငံေတာ္’ ဟူေသာ လြတ္လပ္သည့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ နိဳင္ငံတစ္နိဳင္ငံကို ကမၻာ့ေျမပုံေပၚတြင္ ထင္႐ွား ေပၚလြင္စြာ ေရးဆြဲဖန္တီးနိဳင္ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသတည္း။
စုေဆာင္းထုတ္ႏုတ္တင္ျပသူ...ဘေလာ
၁၇.ဇူလိူင္လ. ၂၀၁၀
အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္း မ်ားကို ေလးစား ၾကည္ညိဳေသာအားျဖင့္ ဘေလာ့ခ္ဂါ ဒီမိုေဝယံ၊ ေရႊေက်ာင္းသား၊ အလင္းဆက္ ႏွင့္ ခမိခဆဲ တို႔မွစီစဥ္ပါသည္။
ႏိုင္ငံေရး ဘေလာ့(ဂ္)မ်ား...
| နစ္ေနမန္း | Dr.လြဏ္းေဆြ | |
| ကိုဖိုးတရုတ္ | ဦးဇင္းထာ၀ရ | ျမတ္ေလးငံု |
သတင္း႒ာနမ်ား....
| BBC | VOA | RFA |
| DVB | မိုးမခ | ဧရာ၀တီ |
| မဇၥ်ိမ | ႐ိုးမ ၃ | ေန႔သစ္ |
| ယေန႔ျမန္မာ | ကခ်င္သတင္း႒ာန | နိရဥၥရာ |
| သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္ | မြန္သတင္းေအဂ်င္စီ | KIC |