ဒီမိုေဝယံသို႔ ေပးစာ...
သို ့/
ပညာေရးညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္
အမွတ္(၂)အေျခခံပညာဦးစီးဌာန
အထက္ျမန္မာျပည္၊ မႏ ၱေလးျမိဳ ့။
ပညာေရးဌာနမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ျမန္မာ့ပညာေရးက႑ကို စိတ္၀င္စားၾကသူမ်ား သံုးသပ္ႏိုင္ဖိ့ု ့ဒီစာကို ေရးသား လိုက္ရပါတယ္။
ကၽြန္မကေတာ့အျငိမ္းစားယူျပီးျဖစ္တဲ့က်န္းမာေရးဌာနက ၀န္ထမ္းတစ္ဦးပါ။ တစ္ေန႔ ့ေတာ့ကၽြန္မအိမ္ကို မိတ္ေဆြတစ္ဦးေရာက္လာပါတယ္။ တကၠသိုလ္၀င္တန္းတက္ေနတဲ့သ့ူ ့ေျမးအေၾကာင္းလာေျပာတာေပါ့။
ေခတ္သစ္ပညာေရးက႑မွာေဘာ္ဒါေဆာင္ေတြၾကီးစိုးေနေပမယ့္သ့ူ ့ေျမးကိုေတာ့ေဘာ္ဒါေဆာင္မထားပါ ဘူးတဲ့။အိပ္ခ်ိန္မမွန္၊ စားခ်ိန္မမွန္ေလာက္ေအာင္စာဆိုမွ စာရူးမတတ္ က်က္ခိုင္းေနတာကို မၾကိဳက္လိ့ု ့တဲ့ေလ။
ဒီေတာ့ကေလးကိုအိမ္မွာပဲစာလုပ္ခိုင္းတယ္။ ေက်ာင္းကေပးလိုက္တဲ့စာကိုတစ္ေန႔ ့စာတစ္ေန ့ပံုမွန္ လုပ္ခိုင္းတယ္။ နားမလည္တာရွိရင္ မွတ္ထားျပီး ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ျပန္ေမးေပါ့။ ကေလးကစာေတာ္ပါတယ္။အခုေတာ့သ့ူ ့ေျမးအတြက္စိုးရိမ္စိတ္နဲ ့အတူ စိတ္မခ်မ္းသာစရာရွိ ေနတဲ့ အေၾကာင္းကၽြန္မကို ေျပာျပပါတယ္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ညေနပိုင္းေက်ာင္းဆင္းျပီးတာေတာင္မွ မနားရေသးဘဲန႔ဲ ့အခ်ိန္ပိုဆက္တက္ေနရတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။
သူေျပာျပီးေတာ့ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာေတြးစရာေတြအမ်ားၾကီးရွိလာတယ္။ ကေလးဆိုတာ သူမ်ားေက်ာင္းဆင္းရင္ ဆင္းခ်င္ တာပါပဲ။ ေက်ာင္းဆင္း ေခါင္းေလာင္းထိုး လိုက္တာန႔ဲ ့အိမ္ကိုတဟုန္ထိုး ေျပးလႊားသြားၾကတာကို ၾကည့္ရင္သိသာ ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူတို ့ခမ်ာမွာဟိုဆရာ၀င္သင္လိုက္၊ ဒီဆရာ၀င္သင္လိုက္နဲ ့တစ္ေန ့လံုးအနားမရ ရွာပါဘူး။ ထိုင္ေနရတာပဲ။မပင္ပန္းပါဘူးလိ့ု ့မထင္လိုက္ပါနဲ ့။ ကိုယ္တိုင္တစ္ေန ့လံုးထိုင္ၾကည့္ပါ။ သူတို ့ေလး ေတြမွာထိုင္ေနရံု သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေဏွာက္ကလည္း အလုပ္လုပ္ေနရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ကေလးတခ်ိဳ ့ ရဲ ့ ေျပာသံၾကားဖူးပါတယ္။ သာယာသံဆိုတာ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္း ထိုးတဲ့အသံပါတဲ့။
ခုေတာ့ေက်ာင္းဆင္း ေခါင္းေလာင္းသံကိုၾကားရေပမယ့္ ေအာင္ခ်က္ျမင့္မားေရးေခါင္းစဥ္ေအာက္က အခ်ိန္ပိုေၾကာင့္ ေက်ာင္းေပါက္၀ကို
ေငးၾကည့္ျပီးအိမ္ျပန္ခြင့္မရတဲ့ကေလးေတြခမ်ာအင္မတန္သနားဖို ့ေကာင္းပါ တယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္ရ့ဲ ့မွတ္ဥာဏ္အားဆိုတာအကန႔္ ့အသတ္ရွိပါတယ္။ စာကိုခ်ည္း ဆက္တိုက္အသင္ခံေနရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို အခ်ိန္ပိုဆိုျပီး ေက်ာင္းမဆင္းေပးဘဲ ထပ္သင္ေနလို ့ေရာရႏိုင္မယ္ထင္ပါသလား။
ၾကာရင္ကေလးေတြဘာျဖစ္လာမလဲ။ စိတ္က်တာေတြ၊ စိတ္တို လြယ္တာေတြပဲျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
သင္တိုင္းသာတတ္မယ္ဆိုရင္တိရစာၧန္ေလးေတြေတာင္ပညာရွိက၀ိေတြျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ စာသင္တဲ့ဆရာ၊ဆရာမေတြကို အျပစ္ဆိုခ်င္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ကေလးေတြဖက္ကိုလည္းေတြးေပးဖိ့ု ့ေျပာခ်င္တာပါ။ ကေလးဆိုတာကစားခ်ိန္ကစား၊ နားခ်ိန္မွာနား၊ စာက်က္ခ်ိန္စာက်က္ အားလံုးမွ်မွ်တတ ဖစ္မွေကာင္းပါတယ္။ ေစတနာဆိုတဲ့စကားလံုးၾကီးနဲ ့ပစ္ေပါက္ျပီး စာခ်ည္းလွိမ့္သင္ေနလိ့ု ့ကေတာ့စာေၾကာက္ျပီး စိတ္တိုလြယ္တဲ့ ကေလးေတြျဖစ္လာမွာ မလြဲမေသြပါပဲ။ ဒါကကေလးေတြဖက္ကစဥ္းစား
ေပးတာပါ။
ကဲဆရာဆရာမေတြဖက္ကို လွည့္ျပီး စဥ္းစားေပးၾကဦးစို ့။
စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသၾကီးရ့ဲ ့အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုျဖစ္တဲ့၀န္းသိုျမိဳ႕ ့နယ္ ဆိုတာသစ္ေတာေတြနဲ ့စိမ္းလန္းျပီးေနခ်င္စ ဖြယ္ျမိဳ ့ေလးတစ္ျမိဳ႕ ့ပါ။ မနက္ေစ်းဆို လတ္ဆတ္တဲ့ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြသစ္သီးေတြကိုလည္းေစ်းခ်ိဳခ်ိဳနဲ ့ ၀ယ္ယူႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့မနက္တိုင္း ကိုယ္တိုင္ေစ်းသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ၾကာလာေတာ့ေစ်းသည္ ေတြနဲ ့ခင္မင္ရင္းႏွီးလာပါေတာ့တယ္။
၀န္းသိုေစ်းမွာ ေစ်းေရာင္းျပီးရင္ေက်ာင္းကိုသုတ္ေခ်တင္ သြားတတ္တဲ့ ေစ်းသည္ဆရာမေတြန႔ဲ ့လည္းခင္မင္ပါတယ္။ ၀ယ္သူမလာခင္ စကားစျမည္ေလးနည္းအပါးေျပာရေတာ့သူတို ့ ေတြရ့ဲ ့ဘ၀ေတြကိုလည္းေတာ္အတန္ နားလည္လာတယ္ေပါ့ေလ။ ဆရာမေတြခမ်ာ လူမွဳကိစၥအ၀၀ အတြက္လစာန႔ဲ ့မေလာက္ႏုိင္ရွာေတာ့ လုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္ေလးေတြလုပ္ျပီး အပို၀င္ေငြရွာရပါတယ္။
တိုးေပးလိုက္တဲ့လစာန႔ဲ ့မကာမိေအာင္လိုက္တိုးတတ္တဲ့ ေခတ္ကာလကုန္ေစ်းႏွဳန္းရဲ ့ဒဏ္ကိုၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ဖို ့ ေစ်းသည္ဆရာမ လုပ္ေနၾကရရွာတယ္။ ျမိဳ႕ ့နယ္ကေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ျဖတ္ေတာက္ျပီးလို ့က်န္တဲ့လစာေလး ကိုျခစ္ျခစ္ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္သံုးရင္း အသက္၀၀မရွဴႏိုင္ခဲ့တာၾကာျပီေပါ့ ဆိုတဲ့ ဆရာမတစ္ေယာက္ရဲ ့ရင္ဖြင့္သံက ကိုယ္ပါ အသက္ရွဴက်ပ္မိပါတယ္။ ဆရာမတစ္ေယာက္ကေတာ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေျပာတယ္။ ေစ်းသည္ဆရာမ လုပ္ရတာမရွက္ပါဘူးတဲ့။
ရိုးရိုးသားသားေစ်းေရာင္းစားတာကိုရွက္စရာလို ့လဲမျမင္ဘူး။ ေျပာင္းေရႊ ့ေအာ္ဒါတစ္ ေစာင္ေရြးခကို ၁၀၀၀၀(တစ္ေသာင္းက်ပ္)၊ ရာထူးတိုးေအာ္ဒါတစ္ေစာင္ေရြးခကို ၁၅၀၀၀(တစ္ေသာင္းခြဲက်ပ္) ေတာင္းစားေနတဲ့ ျမိဳ႕ ့နယ္ပညာေရးမွဴးေဒၚေမလြင္ဇင္၊ ေန႔ ့စားလေပးအလုပ္ရခ်င္ရင္ သံုးသိန္းကေန ေျခာက္သိန္းအထိေတာင္းစားေနတဲ့ ေဒၚတင္၀င္းၾကည္ တို ့ ၊အေသးသံုးခ်ေပးသမွ်ကို အိပ္ထဲထည့္ျပီး ေရႊ၀ယ္၀တ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ေတြထက္စာရင္ လစာနဲ ့မေလာက္လို ့မနက္ခင္းေစ်း ေရာင္းတာသိကၡာအျပည့္အ၀ရွိတယ္ဆိုပဲ။
အထက္အဆင့္ဆင့္က အလကားေပးလိုက္တဲ့ ေအာ္ဒါေတြက ၀န္းသိုျမိဳ႕ ့နယ္ကိုေရာက္မွ ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ေန ရတယ္တဲ့ေလ။ ရာထူးတိုးလို ့ေပ်ာ္ရမယ္မထင္န႔ဲ ့ေအာ္ဒါေရြးခ မေပးရင္ထုတ္မေပးဘူး။ ဒါေတြကိုအထက္က မသိဘူးလားလိ့ု ့ေမးေတာ့ သိလည္း အေရးမွမယူတာ။ ဒါမွမဟုတ္သူတိ့ု ့ကိုယ္တိုင္က လုပ္စားခြင့္ေပးထား တာလည္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ သူတို ့ ကေျပာတယ္။ တိတိက်က်တိုင္ရင္ အေရးယူမယ္ေလးဘာေလးနဲ ့။
သူတိ့ု ့သိလည္းဘာမွ မလုပ္ေပးတာ လူတိုင္း သိတယ္။ တိုင္လည္းအလကားပဲ။ သူတိ့ု ့ကတိုင္ရင္ တိုင္တဲ့သူကို ရိုက္တတ္တယ္ေလ။ လိ့ု ့ေျဖပါတယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲေက်ာင္းမွာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္ပိုကိစၥကိုေမးၾကည့္ေတာ့…….
ေက်ာင္းအုပ္က သင္ဆိုေတာ့လည္း သင္ရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္အခ်ိန္ပိုကိုကေလးေတြစိတ္၀င္တစားမရွိလွပါဘူး။ တစ္ေန႔ ့လံုးစာသင္ေနရတာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပန္းေနျပီေပါ့။ ကေလးေတြလည္းပန္း၊ ဆရာမေတြလည္းပန္း။
နွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ပင္ပန္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းထဲကို အတင္းရိုက္ထည့္ခိုင္းေနေတာ့ ကေလးေတြကို သနားမိတယ္။ မသင္လိ့ု ့ကလည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ အမိန႔္ ့ေပးတာဆိုေတာ့လုပ္ရတာေပါ့။ တစ္ကယ္ဆိုကေလးတစ္ေယာက္ကို အဲ့ဒီေလာက္အထိသင္လို ့မရဘူး။ နားခ်ိန္ေပးရမယ္။ ဒါမွေက်ာင္းက သင္လိုက္တဲ့ စာေတြကိုအိမ္မွာ ျပန္ေလ့လာ ႏိုင္မွာေပါ့။ ဦးေဏွာက္ကို အနားေပးခ်ိန္နည္းလြန္းေတာ့ ကေလးေတြကမေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းကိုေၾကာက္လာတယ္။ စာကိုေၾကာက္လာတယ္။
တခ်ိဳ႕ ့ကေလးေတြဆိုစိတ္တိုစိတ္ဆတ္ျပီး ခဏခဏ ရန္ျဖစ္တာမ်ိဳးေတြအထိရွိလာတယ္။ ကၽြန္မတို ့၀န္းသိုျမိဳ ့နယ္က အလြတ္က်က္ေျဖစံနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့ ေနရာမွာစံျပဳေလာက္ပါရဲ ့။ ဆရာမေတြလည္းေက်ာင္းဆင္းလိ့ု ့အိမ္မျပန္ရ။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြလည္း အတန္းထဲမွာတပိန္ပိန္တလိန္လိန္နဲ ့။ ေက်ာင္းအုပ္ကေတာ့သူနာမည္ေကာင္းရေတာ့မယ္ဆိုျပီးတျပံဳးျပဳံးနဲ ့ေပါ့။ တကယ္က ကေလးေတြရ့ဲ ့ဥာဏ္ရည္ကိုသတ္ေနတာဆိုတာသိဖိ့ု ့ေကာင္းတယ္။ ဦးေဏွာက္ဆိုတာစဥ္းစားခ်ိန္ မရွိရင္မထက္ျမက္ႏိုင္ဘူးေလ။ နည္းနည္းသင္၊ မ်ားမ်ားေလ့လာဆိုတဲ့စကားကို ၀န္းသိုျမိဳ႕ ့နယ္ကေမ့ေနတာ။ လို ့ေျပာျပပါတယ္။
ကၽြန္မတို ့ေခတ္မွာလည္း ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးေပၚထြန္းလာခဲ့ဖူးပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ဒီေလာက္အထိဆိုးဆိုးရြားရြားစာဆိုမွစာ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူး။ စာသံုးေလးမ်က္ႏွာကို ခဏနဲ ့ရတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းတာနဲ ့ကစားႏိုင္တယ္။ နားႏိုင္တယ္။ ခုေခတ္ပညာေရးဌာနကလူၾကီးေတြဆိုတာလည္း ကၽြန္မ န႔ဲ ့တစ္ေခတ္တည္းျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကဖူးပါလိမ့္မယ္။ ဒါနဲ ့မ်ားေတာင္ဘာေၾကာင့္ အနားမေပးပဲစာကိုခ်ည္းသင္ မွေအာင္ျမင္မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္နဲ ့အမိန႔္ ့ေပးေစခိုင္းေနရသလဲဆိုတာမေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။ စာတစ္ခုကလြဲျပီးက်န္တာ ဘာမွမသိေတာ့အာင္မ်ား တမင္တကာ လုပ္ယူေနေလေရာ့သလား။ ကၽြန္မရဲ ့ အယူအဆကေတာ့ ဘုရားေဟာထားသလိုအလယ္အလတ္က်င့္ပါဆိုသလို စာသင္ခ်ိန္စာသင္၊ နားခ်ိန္မွာနားေစခ်င္တာပါပဲ။ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းသံကိုၾကားရေပမယ့္ သူတို ့နဲ ့မသက္ဆိုင္သလို အတန္းထဲမွာငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရတဲ့ကေလးေတြကိုသနားၾကပါလိ့ု ့တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။
ေဟာ….. ေျပာရင္းဆိုရင္း ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ ့အစိမ္းအျဖဴ၀တ္စက္ရုပ္ေလးေတြ ကၽြန္မအိမ္ ေရွ ့ကေနျဖတ္သြားၾကေလရဲ ့။
(မွတ္ခ်က္။ ။ အခုေရးခဲ့တာေတြ အားလံုးက၀န္းသိုျမိဳ႕ ့နယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့တစ္ကယ့္ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြပါ။ တျခားတျခားေသာ ေရးစရာေတြအမ်ားၾကီး က်န္ရွိေနပါေသးတယ္။ ေနာက္မ်ား အလ်င္းသင့္ရင္ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။ ကၽြန္မနဲ ့ ေဘာထားျခင္း တိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မတိုက္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ စာဖတ္သူယူဆခ်င္သလို ယူဆႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစာကိုတင္ေပးတဲ့ Admin ကိုလည္းအထူးပဲေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ရွင့္။)
၀န္းသိုမီးေမာင္း
.jpg)
